Dolina Kościeliska

Aktualności

Zakwaterowanie

Rekreacja

(strona w przygotowaniu)

Przyroda

w trawie piszczy

nowe na stronie

zapuściło korzenie

nowe na stronie

spotkane w lesie

Turystyka rowerowa

(strona w budowie)

Turystyka historyczna

(strona w budowie)

Archeoturystyka

Dojazd

metodyka dokumentacji badań archeologicznych

Archeoturystyka

Forum Archeologii Zawodowej

Archeoturystyka - to mało spopularyzowana dziedzina rekreacji edukacyjnej. Jej celem jest wyeksponowanie Archeologicznego Dziedzictwa Kulturowego jednego z istotnych elementu naszego krajobrazu oraz historii.

Najbliższe okolice naszego Gospodarstwa Agroturystyczne należą do jednych z najdłużej zamieszkiwanych stale miejsc przez człowieka współczesnego w naszym kraju, zaś wiele znajdujących się tu stanowisk archeologicznych posiada wartość naukową rangi światowej.

Wiedza z zakresu historii pradziejowej jest jednak w naszym społeczeństwie bardzo niewielka i często niedoceniana, a stanowiska archeologiczne choć zaliczane w poczet obiektów zabytkowych zazwyczaj nieoznakowane a niejednokrotnie także  niszczone wg przysłowia "czego oczy nie widzą tego sercu nie żal".

Miejsca te stanowią jednak olbrzymi potencjał kulturowy i edukacyjny, stanowiąc także potencjalną dużą atrakcję turystyczną oraz agroturystyczną, wymagają jednak odpowiedniej opieki. Stanowiska archeologiczne, mimo że niejednokrotnie stanowią najliczniejszą kategorię obiektów zabytkowych na terenie wielu gmin wiejski, traktowane są zarówno przez mieszkańców jak i władze lokalne często jako zło konieczne. Rzadko kiedy dostrzegane są ich walory turystyczno-krajoznawcze. A świadomość historyczna zamieszkiwanego terenu ogranicza się do historii pisanej za której początek zazwyczaj uznaje się dokument lokacyjny danej miejscowości - tak jakby wcześniej nikt terenów tych niezamieszkiwał, czasem tylko jakaś gmina poda informację na temat najstarszego potwierdzonego osadnictwa na jej terenie, co też nie zawsze jest prawdą.  Mało kto wie, że na terenie Polski dzięki programowi AZP - Archeologiczne Zdjęcie Polski zidentyfikowanych już łącznie ponad 350.000 stanowisk archeologicznych.    To olbrzymi potencjał turystyczny i dlatego chcielibyśmy go choć trochę Państwu przybliżyć.

Chcielibyśmy  gości naszego Gospodarstwa Agroturystyczne zachęć do pogłębiania wiedzy dotyczącej historii  pradziejowej naszego regionu, poniżej postaraliśmy się zebrać pewne podstawowe informacji dotyczące naszej okolicy. Opracowanie nasze obecnie jeszcze dość wątłe (nikt do tej pory kompleksowo nie opracował problematyki osadnictwa pradziejowego Ziem Garwolińskiej i Osieckiej) obejmuje i koncentruje się głównie na dorzeczu rzeki Promnik, Wilgi oraz strug Bełch oraz Czarnej Okszy a także terenów przyległych (Powiatu garwolińskiego oraz otwockiego - Ziemi Garwolińskiej oraz Osieckiej).

Najstarsze potwierdzone stanowiska osadnictwa na  terenie Gospodarstwa Agroturystyczne sięgają okresu paleolitu ok. 14-10 tys. lat temu, okresu kiedy to z Pomorza i Mazur dopiero zaczynał wycofywać się lądolód ostatniego zlodowacenia. Warunki naturalne przypominały te jakie obecnie panują na północy Syberii, Mazowsze porastała wówczas tundra oraz laso-tundra bogata w grubą zwierzynę tej strefy klimatycznej, głównie stada reniferów, turów, jaków ale także i zapewne ostatnich mamutów. W sytuacji tej suche i odsłonięte stanowiska wydmowe stwarzały doskonałe miejsce na obozowiska wkraczających na ten teren grup koczowniczych plemion myśliwych reniferów. Pierwsze ważne stanowiska związane z owymi łowcami badano naukowo już w latach 1910 -34 w rejonie Otwocka - wiosek Świdrów Wielkich, Górek, Świdrów Małych. Podczas badań tych odnaleziono liczne inwentarze narzędzi krzemiennych o charkterystycznych cechach wytwórczych, które pozwoliły na wydzielenie osobnej kultury nazwanej od pierwszych odkrytych stanowisk  kulturą świderską. W latach 1963-69 w rejonie Bagna Całowanie  nieopodal wsi Podbiel i Całowanie odkryto i przebadano kolejne bardzo ważne i bogate naukowo stanowisko tej kultury.   Na wydmie "Pękatka" nieco wznoszącej się ponad łąki (wówczas zapewne podmokłe rozlewiska pradoliny Wisły) natrafiono na wielowarstwowe stanowisko, unikalne w skali całego świata - dzięki serii datowań metodą węgla radioaktywnego C14 z tego stanowiska ustalono dokładną chronologię rozwoju kulturowego dla późnego paleolitu na terytorium całego Niżu Europejskiego. Teren ten stanowił dla ludności kultury świderskiej atrakcyjny zapewne z uwagi na szlaki migracyjne reniferów, który niewykluczone, że właśnie w tej okolicy miały stałą przeprawę przez Wisłę, co znacząco ułatwiało prowadzenie polowań, szczególnie na słabsze oraz młode osobniki. Wyniesienia wydmowe stanowiły w tej sytuacji atrakcyjne (dobry punkt obserwacyjny) i bezpieczne (brak zagrożenia powodzią) miejsca lokalizacji okresowych obozowisk. Stanowisk z okresu górnego paleolitu oraz mezolitu spodziewać się możemy prawdopodobnie w całym pasie wydm pasa środkowej Wisły. Odkrycie ich w rejonie Otwocka Świdra a potem Bagna Całowanie wynikała wyłącznie z lepszej penetracji tego terenu przez archeologów - bliskości Warszawy. Niewykluczone, że równie cenne stanowiska archeologiczne kryć mogą wydmy Sobienich-Jeziorów, czy też okolic rzeki Wilgi, jedynie czekając na ich odkrycie.

Mapa maksymalnego zasięgu kultury ceramiki wstęgowej rytej na ziemiach Polski. (rysowała Ryszarda Joć) Mapa  zasięgu kręgu kultur z ceramiką dołkowo-grzebykową   na ziemiach Polski. (rysowała Ryszarda Joć)

Wraz ze zmiana klimatu, teren Mazowsza zaczynały porastać lasy, plemiona o gospodarce zbieracko łowieckiej zaczynały wycofywać się na północny wschód Europy - podążając za zwierzyną strefy tundrowej, lub zaczynały się osiedlać przejmując płynący z południa nowy rodzaj gospodarki pierwszych rolników V tys. p.n.e. Przykład temu nadawały pierwsze grupy rolników (uprawy: pszenicy, jęczmienia, owsa, prosa, grochu, soczewicy i lnu) i hodowców zwierząt (koza, owca, świnia) związanych kulturami określanymi mianem kultur ceramiki wstęgowej rytej. Grupy przybywały na teren Polski  z południa, z terenów Środkowego Dunaju (Węgier, Słowacji, Czech) początkowo osiedlając się bardzo  wybiórczo, wykorzystując głównie żyzne tereny teras zalewowych dużych rzek., oraz ich dopływów. W tym także teren Doliny Środkowej Wisły. Ludność autochtoniczna wywodząca się od pierwotnych mezolitycznych łowców  północy także dostosowywała się do nowych warunków klimatycznych oraz kulturowych wytwarzając własne wzorce, czego przykładem jest krąg kultur ceramiki grzebykowo-dołkowych (przełom IV i III tys. p.n.e.) który także obejmuje swoim zasięgiem terytorialnym teren Doliny Środkowej Wisły.   Z czasem nastąpiło ujednolicenie gospodarczo kulturowe sąsiadujących ze sobą społeczności plemiennych, które także pod wpływem nieustannie płynących z południa oraz południowego wschodu wzorców neolityzacji wytworzyły nową jakość kulturową. W drugiej połowie IV tysiąclecia p.n.e. pojawia się na Niżu Środkowoeuropejskim, kultura pucharów lejkowatych (KPL). Okres jej trwania to w przybliżeniu lata 4460-2900 p.n.e.   Ludność kultura pucharów lejkowatych była pierwszą grupą osadniczą, która "pełną gębą" zaczęła intensywnie wykorzystywać terytorium naszego regionu. Osadnictwo to z uwagi na duże znaczenie hodowli zwierząt (koza, owca, świnia oraz udomowienie żubra - hodowla bydła a także konia) koncentrowała się głównie w dolinach dopływów dużych rzek. Takie średniej wielkości cieki wodne gwarantowały bydłu stały dostęp do wody pitnej o względnej czystości (wody dużych rzek niosą znacznie więcej zawiesin pyłowych), nie stanowiąc jednoczenie zbyt wielkiego zagrożenia powodziowego. Osady lokowano zazwyczaj na wyniesieniach nieopodal rzek. Rzeki Promnik, Wilga oraz potok Bełch, a także ich silniejsze dopływy (pamiętajmy, że obecny stan wody wynika w dużej mierze z melioracji oraz suchszego klimatu), stanowiły dla tej społeczności doskonałą ekumenę. Kultura pucharów lejkowatych jest także pierwszą dla której możemy śmiało mówić o jej terytorialiźmie plemiennym. Ludność tej kultur jako pierwsza w sposób istotny antropogenicznie zaczęła zmieniać terytorium dzisiejszej ziemi Osieckiej, Garwolińskiej i Żelichowskiej.  Była pierwszym prawdziwym gospodarzem tego terenu. Od jej czasów możemy mówić już o stałym zamieszkiwaniu tego terenu, aż do czasów dzisiejszych.

(Przykład bojowego topora typu guzikowatego KPL ze zbiorów Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie)

Narzędzia krzemienne wykorzystywano jako ostrza, zarówno ostrza siekier do drzewa, jak noży do krojenia, także ostrzy grotów oraz narzędzi tnących głównie sierpów, aby uzyskać ostrą krawędź pracują należało uzyskać w drodze łupania krzemienia tzw. wióry krzemienne (długie płaskie płaty - liście krzemienia). Powszechnie występujące na terenie polodowcowym tzw. krzemienie bałtyckie, choć także wykorzystywane jako surowiej nie stanowiły najlepszego materiału do wyrobu narzędzi, stąd też powszechnie wykorzystywano krzemień sprowadzany z z innych rejonów. Doskonałym materiał stanowiły Świętokrzyskie złoża krzemienia czekoladowego, pasiastego, ożarowskiego, oraz świeciechowskiego (Wychodnie krzemienia czekoladowego występują na niewielkim terenie w rejonie wschodniołysogórskim w Tomaszowie, Wierzbicy, Iłży, Rudzie Kościelnej, „Borowni”, Ożarowie, Glinianach, Śródborzu - Koryciźnie i Świeciechowie). Ludność kultury pucharów lejkowatych stworzyła w tamtym rejonie rejonie całe zagłębie wydobywcze, z którego zaopatrywali w krzemień znaczne obszary niżu europejskiego na odległość  do 660 km. Z surowca tego korzystali także mieszkańcy neolitycznego Rębkowa oraz Władysławowa, oddalone od tych prastarych kopalń o ok. 100 km. Gotowe wyroby oraz surowiec kupowali na zasadzie handlu wymiennego w  zamian za wytwory wytworzone przez siebie. Główny szlak handlowy stanowiła wówczas rzeka Wisła, którą latem spławiano wyroby krzemienne w dół rzeki,  a  zimą po zamarznięciu zamieniała się w wygodna arterię komunikacji. Zapewne, co roku lub, co kilka lat powstawała potrzeba uzupełnienia zapasów, surowca krzemiennego wówczas organizowano zapewne zimą wyprawę saniami w rejon kopalni w Krzemionkach Opatowskich - wspaniałego przykładu myśli technicznej neolitycznych mieszkańców naszego kraju.

• Nosek. S, Kultura amfor kulistych na Lubelszczyźnie, „Annales UMCS”, t. 5, s. 55-158,

• 1955Nosek S, Kultura Amfor Kulistych w Polsce, Wrocław 1967

Mapa pochodzi ze strony internetowej archeologicznego skansenu Krzemionki Opatowskie

Doskonałe miejsce na jednodniową wycieczkę.

Przykład Krzemionek Opatowskich ukazuje jak wielkie możliwości drzemią w odpowiednim zaprezentowaniu zabytków archeologicznych. Stanowiska archeologiczne które można w ciekawy sposób pokazać znajdują się na terenie każdej gminy. Tymczasem oficjalne: gminne i powiatowe źródła podają bardzo wybiórcze i jak się wydaje przypadkowe informacje na temat zabytków archeologicznych jakie znajdują się na ich terenie, świadczy to o małym znaczeniu dla rozwoju turystyki i kultury tej kategorii zabytków. Stanowiska archeologiczne oraz znaleziska traktowane są bardziej jako ciekawostka w krótkich notkach historycznych oraz potencjalna przeszkoda w realizacji inwestycji budowlanych, niż jako wartość kulturowa, którą należałoby chronić. Nie ma lokalnych izb muzealnych, a oznakowane i opisane stanowiska archeologiczne w terenie nadal stanowią  wyjątek w skali ogólnopolskiej. A to wielka szkoda bowiem,  w odpowiedni sposób zagospodarowane stanowisko archeologiczne stać się może magnesem przyciągającym liczne grona zwiedzających. Aby zaprezentować archeologie naszego regionu nie potrzeba od razu tworzyć wielkich skansenów typu Biskupińskiego, wystarczy oznakować i opisać w terenie wybrane stanowiska, a jak wystarczy chęci stworzyć przy nich małe izby muzealne, tak aby zabytki pochodzące z wykopalisk na tym stanowisku pozostawały na miejscu, służąc miejscowej kulturze a nie zalegały schowane w magazynach muzealnych np. Muzeum Archeologicznego w Warszawie.

Archeoturystyka stwarza duże nadal nie odkryte i niewykorzystane możliwości rozwoju turystyki edukacyjnej w tym także Agroturystyki. Na terenie Powiatu Garwolińskiego mamy potwierdzone 3 wczesnośredniowieczne grodziska. Na podobnym grodzisku w nie tak odległym Chodliku (pow. Opole Lubelskie), już od kilku lat regularnie organizowany jest piknik archeologiczny przyciągający duże rzesze turystów  i lokalnych mieszkańców, organizowane są turnieje rycerskie, oraz pokazy rzemiosł średniowiecznych.

W miarę możliwości postaramy się zebrać na tej stronie dostępne rozproszone informacje dotyczące historii pradziejowej tego terenu. Jeśli dysponują Państwo na ten temat jakąś wiedzą lub materiałami, albo może posiadacie jakieś przypadkowo znalezione podczas prac rolnych zabytki archeologiczne - proszę przysłać do nas ich fotografię (zamieścimy je na stronie, wraz z opisem). Być może przegląd ten zaowocuje w przyszłości opracowaniem dotyczącym osadnictwa pradziejowego prezentowanego terenu.

Ewentualne informacje proszę przesyłać na adres e-mail: archeotyszczuk@op.pl

Stronę opracował Sebastian Tyszczuk

Bardzo interesująca stroną dotyczącą ziemi garwolińskiej jest Strona Internetowa Rębkowa Stefana Jerzego Siudalskiego - także prezentująca Kulturowe Dziedzictwo Archeologiczne  terenu Mazowsza (ziemi Garwolińskiej) i naszego Gospodarstwa Agroturystyczne.

Do dyskusji na tematy archeologii zapraszamy na Forum Archeologii Zawodowej.

Literatura dotycząca badań archeologicznych:

Teresa WĘGRZYNOWICZ, Cmentarzysko w Sulbinach, pow. Garwolin, na tle stanowisk kloszowych z południowego Mazowsza, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXX/1-2, 1964

Andrzej NIEWĘGŁOWSKI, Ogólne wyniki i problematyka badań stanowisk z okresu późnolateńskiego i rzymskiego w okolicach Garwolina, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXX/1-2, 1964

Andrzej NIEWĘGŁOWSKI, Cmentarzysko kultury łużyckiej w Kochowie, pow. Garwolinm, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXIX/1, 1963

Andrzej NIEWĘGŁOWSKI, Grodzisko w Zwoli Wielkiej pow. Garwolin, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXVI/1-2, 1959

Halina RÓŻAŃSKA, Cmentarzysko kultury łużyckiej z miejscowości Wilga, pow. Garwolin, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXIV/1-2, 1957

Jan GURBA, Cmentarzysko lateńsko-rzymskie w Masowie pow. Garwolin, badane w 1953 r. Wiadomości Archeologiczne, Tom XX/3, 1954

Alina KIETLIŃSKA, Cmentarzysko grobów kloszowych we wsi Pawłowice, pow. Garwolin, Sprawozdania P.M.A, Tom IV/3-4, 1952,

Alina KIETLIŃSKA, Grób z okresu lateńskiego we wsi Całowanie, pow. Garwolin, Sprawozdania P.M.A, Tom II/1-4, 1948-1949 (1949)

Iwona DĄBROWSKA, Cmentarzysko z okresu rzymskiego w Osiecku, pow. Garwolin, Materiały Starożytne, Tom IV, 1958

Ryta KOZŁOWSKA, Cmentarzysko z okresu późnolateńskiego i wczesnorzymskiego w Niecieplinie, pow. Garwolin, Materiały Starożytne, Tom IV, 1958

Wiesław ZAJĄCZKOWSKI, Cmentarzysko z wczesnego i środkowego okresu lateńskiego w miejscowości Sobienie Kiełczewskie I, pow. Otwock, Wiadomości Archeologiczne, Tom XL/3, 1975

Teresa WĘGRZYNOWICZ, Znaleziska przedmiotów halsztackich z Teklina, pow. Otwock, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXXII/3-4, 1966-1967

Andrzej Niewęgłowski, Cmentarzysko kultury przeworskiej w Garwolinie, Warszawa IHKM PAN 1991

Poniżej przedstawiliśmy oficjalne informacje jakie zamieszczają na temat archeologii okoliczne jednostki administracyjne:

Garwolin:

Najstarsze ślady osadnictwa odnaleziono na terenach podmiejskich (dzisiejsza gmina Garwolin). Pochodzą one z czasów epoki neolitycznej, tj. ok. 4500 lat przed Chrystusem (Ruda Talubska, Rębków Parcele i Górki). Na obszarze dzisiejszego miasta, ślady przodków liczą ok. 2000 lat. 

Strona internetowa Urzędu Miasta Garwolin

Na stronie Internetowej Gminy Garwolin historia przed lokacyjna już jednak nie występuje. Gmina Garwolin, podobnie jak i na stronie Powiatu.

Pilawa:

Najstarsze ślady osadnictwa na terenie gminy Pilawa ( w obecnej wsi Kalonka) pochodzą z epoki brązu (1700-650 p.n.e.) gdzie znajdowało się cmentarzysko. Strona Gminy Pilawa

Najstarsze ślady osadnictwa na tym terenie odkryto we wsi Kalonka i pochodzą one z epoki brązu. Strona Powiatu Garwolin

Górzno:

Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą ze średniowiecza ,kiedy to przebiegał tędy historyczny szlak handlowy z Czerska - stolicy Mazowsza do Kijowa i nad Morze Czarne. W XIV wieku znajdował się tu dwór rycerski rodu Ciołków. Zniszczony z nieznanych przyczyn, a następnie ponownie wzniesiony, otoczony fosą, której pozostałości można oglądać na tzw. "Szwedowej Górce". Strona Powiatu Garwolin

Maciejowice:

W Maciejowicach prowadzone były wieloletnie badania osady i cmentarzyska kultury łużyckiej, a w końcu XIX w. podczas kopania dołów fundamentowych pod plebanię przypadkowo natrafiono na skarb złożony z kilkudziesięciu monet rzymskich. Strona Powiatu Garwolin

Osadnictwo gminy ma bardzo długą, choć słabo zbadaną historię. Archeolodzy żartują niekiedy, że tutaj w pobliżu Wisły, gdzie szpadlem nie ruszyć natrafia się na zabytki przeszłości. Licznie występują tutaj zabytki neolityczne. Kilometr na południe Maciejowic Zakład Historii Kultury Materialnej PAN prowadził w latach osiemdziesiątych wieloletnie badania wykopaliskowe na cmentarzysku kultury łużyckiej. Zabytki z tego stanowiska prezentowane są w maciejowickim muzeum.
W połowie lat osiemdziesiątych prowadzono również krótkotrwałe badania na stanowisku, należącym do epoki żelaza, kultury przeworskiej w Oblinie, a w końcu XIX w., podczas fundamentów pod plebanię w Maciejowicach, natrafiono na bogaty skarb monet rzymskich.

Strona Gminy Maciejowice

Gmina Wilga nie podaje żadnych informacji, zaś gminy Osieck oraz Sobienie Jeziory nie posiadają stron internetowych.

Wybrane Stanowiska Archeologiczne:

Kozłów, pow. Garwolin - grodzisko, na południowy wschód od wsi, na przeciwko dawnego parku dworskiego, przy drodze do wsi Gozd. Ma kształt ściętego stożka, wys. 8 m. Otoczona jest szeroką fosą. Prawdopodobnie stanowi podstawę nie zachowanego zamku. Datowane na okres średniowiecza.

Informacja pochodzi z portalu internetowego Ośrodka Ochrony i Dziedzictwa Archeologicznego.

Goździk, pow. Garwolin - kurhany, na północ od wsi, na krawędzi doliny Wilgi, ok. 300m od koryta rzeki. Cmentarzysko składa się z trzech kopców. mają one ok. 1 m wys. przy średnicy podstawy do 20 m. Pośrodku kurhanów widoczne są charakterystyczne zagłębienia. Badania archeologiczne wykazały, że nasypy są skonstruowane z kamieni i ziemi. Pod nasypami ułożone były 13-m. kręgi z kamienia, pośrodku których wykopana była jama grobowa pochówku ciałopalnego. Datowane na III-IV w.

Informacja pochodzi z portalu internetowego Ośrodka Ochrony i Dziedzictwa Archeologicznego.

Zwola, pow. Garwolin - grodzisko, na wschód od wsi, 300m od drogi z Miastkowa do Stoczka Łukowskiego, na wysokiej krawędzi strumienia wpadającego do Wilgi. Składa się ono z grodu i podgrodzia. Wały są zniszczone przez drogi gospodarskie i liczne przekopy. Datowane na XIw.

Informacja pochodzi z portalu internetowego Ośrodka Ochrony i Dziedzictwa Archeologicznego.

Literatura:

Andrzej NIEWĘGŁOWSKI, Grodzisko w Zwoli Wielkiej pow. Garwolin, Wiadomości Archeologiczne, Tom XXVI/1-2, 1959

Górzno, pow. Garwolin - grodzisko, na południowy zachód od wsi, między dawnym dworem a cegielnią, na prawym brzegu Czarnej Okszy. jest ono założone na planie czworokąta z zaokrąglonymi rogami o otoczone podwójnym wałem obronnym przedzielonym częściowo nawodnioną fosą, szerokości 5-7 m. Od grodziska ciągnie się ku przeprawie na rzece grobla kamienno-ziemna. szerokości 10 m.. Datowane na wczesne średniowiecze.

Informacja pochodzi z portalu internetowego Ośrodka Ochrony i Dziedzictwa Archeologicznego.

Kownacica,  pow. Garwolin

Osada pierwszych rolników na Mazowszu

Ślady wioski sprzed 4-5 tys. lat odkryli archeolodzy w Kownacicy,  niedaleko Garwolina (woj. mazowieckie). "Jej mieszkańcy to prawdopodobnie jedni z pierwszych rolników w tym regionie" - przypuszcza Sławomir Sałaciński, badacz stanowiska, starszy kustosz w Dziale Epoki Kamienia Państwowego Muzeum Archeologicznego. Na miejscu odkryto liczne skorupy ręcznie lepionych naczyń glinianych oraz krzemienne narzędzia codziennego użytku, m.in. siekiery, noże, skrobacze do wyprawiania skór.

Informacja PAP z listopada 2007

Kownacica położona jest nad małą rzeką Promnik, stanowisko to stanowi kolejne potwierdzenie wczesnego datowania osadnictwa rolniczego dla tego terenu, zapewne osada ta ma związek z podobnymi stanowiskami nad rzeką Wilgą.

Poniżej fotografia satelitarna Kownocicy.

Na niebiesko zaznaczono tereny zalewowe związane z ciekami wodnymi. Osadnictwo neolityczne w Kownocicy związane było z ludnością rolniczą prowadzącą głównie gospodarkę hodowlaną, wydaje się, że obecność prehistorycznej osady właśnie tu to nie przypadek. Podmokłe tereny zalewowe oferowały pastwiska, zaś lokalizacja w widłach Promnika i jego lewego dopływu pomagały strzec dobytku. 

Informacja pochodzi z portali e-bip.pl

http://www.e-bip.pl/4dmethod/wwwShowPyt/2312/%23%231600759418.0

jest wynikiem informacji pochodzących z portalu :

http://www.totalizm.info/content/view/122/76/

Treść pytania: Uprzejmie zapytuję czy wiadomo jest Wam cokolwiek na temat historii, charakteru i przeznaczenia kamieni zlokalizowanych w lesie w okolicach Gocławia - opisanych na stronie http://www.totalizm.info/content/view/122/76/ ? Czy to jest w ogóle jeszcze Wasz teren czy też należący już do Kołbieli?

Odpowiedź - 09-01-2007

Uprzejmie informuję, iż zaznaczone na wymienionej przez Pana stronie internetowej tereny występowania kamieni znajdują się na terenie gminy Kołbiel. Na przyległym terenie gminy Pilawa w rejonie wsi Kalonka oraz przysiółków Zawadki i Grzebowilk występują także duże ilości kamieni i głazów narzutowych naniesionych w czasie zlodowaceń. Można je spotkać wzdłuż okolicznych dróg.
 

Ponadto informuję, iż w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Pilawa znajduje się zapis, że w bliskim sąsiedztwie zaznaczonego na mapce rejonu w latach 90-tych prowadzone były badania powierzchniowe w ramach Archeologicznego Zdjęcia Polski. Miały one na celu przeprowadzenie ewidencji stanowisk archeologicznych.

W czasie prowadzonych badań stwierdzono, iż 3 stanowiska zasługują na szczególną uwagę:
1. Gocław, nr ewidencyjny: 12/7, chronologia: paleolit schyłkowy, (ślady osadnictwa ze starszej epoki kamienia)
2. Kalonka, nr ewidencyjny: 5/11, chronologia: starożytność, (ślady osadnictwa starożytnego);
3. Kalonka, nr ewidencyjny: 6/11,chronologia: epoka kamienia, (ślady osadnictwa ze starszej epoki kamienia);

Kierownik IBIGN
Krystian Dubińskli

Od siebie mogę dodać, że teren faktycznie obfituje w dużą ilość głazów narzutowych, znam kilka takich kilkutonowych, które warto uznać za pomniki geologiczne.

 Wykaz wybranych stanowisk będzie sukcesywnie uzupełniany.

Osoby pragnące skorzystać z oferty Naszego Gospodarstwa Agroturystyczne prosimy o kontakt telefoniczny.

tel. 693-07-00-93

Jolanta Tyszczuk